Op maandag 7 april 2003 komen we rond de middag aan op ons hotel in Auckland: het is dan 2 uur ’s nachts in België en we zijn zo’n 36 uur onderweg geweest. We hebben al onze huurwagen opgehaald (het valt in het begin niet mee om in druk stadsverkeer met een wagen te rijden waaraan alles “verkeerd” zit!) en enkele uren later vertrekken we al naar Henderson, een vrij grote randstad van Auckland, om er het hoofdkwartier van Babich te gaan bezoeken. In de winery blijkt, op Martin Tutty (op werkbezoek in Europa) na, de hele ploeg present te zijn: de broers Joe en Peter Babich, David Babich (de zoon van Peter) en zijn echtgenote Julie, en hun medewerkers Maureen Radford en John Lang.
Bij een kop koffie wisselen we eerst van gedachten over de huidige marktsituatie en pleit David voor het gebruik van de Stelvin sluiting(draaistop of –capsule die bij ons vooral voor andere dranken zoals aperitieven gebruikelijk is): Babich Wines gebruikt deze sluiting, die het grote voordeel biedt dat de wijnperfect zuiver blijft – ook na jaren - reeds voor de binnenlandse en een aantal andere markten. Ook in Europa zal deze sluiting vroeg of laat ingang vinden, maar vermoedelijk is de consument bij ons daar momenteel nog niet rijp voor (hij associeert een dergelijke stop met limonade of minderwaardige kwaliteit  en voor heel wat mensen is de magie die rond het serveren van een fles wijn hangt nog heel belangrijk).
Ik verneem ook dat de oogst 2003, die in Marlborough nog volop aan de gang is, wat moeilijker verloopt dan gewoonlijk: in tegenstelling tot de meeste andere jaren heeft het de voorbije vijf weken een aantal keer geregend, zodat er hier en daar wat problemen met botrytis zijn. Zeker voor de Marlborough regio is dat abnormaal: het gebeurt dat het daar gedurende 6 of 7 maanden helemaal niet regent (de regen vanuit het westen wordt door de centrale bergketen van het Zuidereiland tegengehouden), en zonder irrigatie zou er helemaal niets groeien. Het wordt ook een jaar met klein volume: door strengevorst in het voorjaar ging voor veel producenten 40 tot 50% van de oogst verloren; door het inzetten van een helicopter kon Babich de schade beperken tot een verlies van ongeveer 20%.
Daarna volgt een rondleiding door de gebouwen, waarbij ik kan zien hoe men van hieruit de situatie in de wijngaarden voortdurend kan volgen: vanuit Hawke’s Bay en Marlborough worden dagelijks de gegevens in verband met de evolutie van de rijping doorgefaxt, zodat in overleg de juiste beslissingen genomen kunnen worden. Na de oogst worden de druiven ofwel het sap (voor de basiswijnen zoals East Coast pinot noir) vanuit Hawke’s Bay naar Henderson gebracht per gekoelde vrachtwagen of per trein (een rit van ongeveer 8 uur). De lokale productie in Henderson is de laatste jaren sterk verminderd, omwille van de expansie van de stad Auckland (veel vroegere wijngaarden zijn nu residentiële wijken), en ook omdat de klemtoon gaandeweg meer op de interessantere terroirs van Hawke’s Bay en Marlborough is gelegd.
De stockage- en vinificatieruimten liggen er netjes bij, zoals het hoort. De chai waar de vaten liggen is behoorlijk groot, ik zie hoofdzakelijk Franse eiken vaten, onder meer van Radoux. De vinificatie gebeurt in grote inox tanks met waterkoeling (in een gesloten circuit) en met automatische pigeage; voor de Patriarch cabernet-sauvignon verkiest men betonnen cuves en gebeurt de pigeage met de hand. Voor de Irongate en Patriarch chardonnay is er een geklimatiseerde chai (aan 10°) voor de trage gisting en rijping in nieuwe eiken vaten.
Voor onze verdere reis door Nieuw Zeeland krijgen we van de familie Babich nog een kartonnetje wijn mee; naast gekende soorten bevat dat ook enkele nieuw te proeven wijnen: de viognier 2002 (fris, zuiver en mooi getypeerd met goede lengte) en de Winemakers’ Reserve Gewürztraminer (zeer kruidig, complex en krachtig met een frisse munttoets) zullen ons later best smaken!

De volgende dagen doorkruisen we een flink stuk van het Noordereiland en ontdekken dat Nieuw Zeeland zichzelf niet ten onrechte “een zuiver en groen land” noemt: het land heeft een prachtige natuur met een zeer rijke fauna en flora, ook al lieten de kolonisten uit Europa maar weinig over van het oorspronkelijke woud ... Zo bewonderen we het laatste restant van het Waipoua Forest, en maken we een boottocht vanuit het noordelijke plaatsje Russell in de Bay of Islands, die zijn naam niet gestolen heeft: het is een prachtige tocht tussen de eilanden met bekwame gidsen die ons orka’s, dolfijnen, scholen vis en een vroege zeehond van dichtbij laten bewonderen. Een stuk meer naar het zuiden ontdekken we de geothermische fenomenen (silicaatstromen, geisers en kokende modderpoelen) van de “Hidden Valley” Orakei Korako: een prachtige wandeling in een heerlijke groene vallei waar een veelkleurige silicaatstroom in een meer verdwijnt.

Orakei Korako

Dan zijn we reeds dicht genaderd bij Napier, een mooi art déco stadje dat vlakbij de wijngaarden van Hawke’s Bay ligt: in Fernhill, een dorpje net ten zuiden van Napier, hebben we op zaterdagnamiddag afspraak met Jim Hamilton, de verantwoordelijke van de wijngaarden van Babich in Hawke’s Bay. Jim is een man met veel ervaring: David zou mij later vertellen dat hij de eerste sauvignon wijngaard in Marlborough heeft aangeplant. Hij brengt ons eerst naar een merlotveld in Fernhill, zowat het enige wat hier nog niet geoogst is; volgens Jim is de bodem (leem afgezet door de rivier) hier echter te rijk voor merlot en moet er hier viognier komen (de viognier is een druif die in Nieuw Zeeland duidelijk in de belangstelling staat!). Vervolgens toont hij ons de Ohiti vineyard die volgend jaar in productie komt: op een kalksteen houdende bodem werd hier merlot, cabernet-sauvignon, malbec en chardonnayaangeplant. Uiteraard beëindigen we ons bezoek met de Gimblett Road vineyard, gelegen in een voormalige rivierbedding. Dit terrein, vrijgegeven door de Ngaruroro-rivier, heeft een erg diepe (tot 30 meter) zanderige kiezelbodem, en Jim toont ons een put die hij gegraven heeft om de bodemstructuur beter te laten zien. Door het erg drainerende karakter van de grond wortelen de wijnstokken hier diep en wordt het rendement op een natuurlijke wijze beperkt. Babich was de eerste om hier wijngaarden aan te planten: hier staat naast chardonnay, cabernet-sauvignon en merlot voor de Irongate en Patriarch ook syrah, pinotage en gewürztraminer voor de Winemakers’ Reserve wijnen.

-> De bodem van Gimblett Road

De reis voert ons daarna verder naar het zuiden, naar de hoofdstad Wellington waar we uiteraard een kijkje gaan nemen in het nieuwe en interactieve Te Papa museum (gewijd aan zowat alle aspecten van Nieuw Zeeland vroeger en nu) en waar we op maandag de ferry naar het Zuidereiland nemen.

Voor het bezoek aan de Marlborough regio zoeken we logies in Blenheim, de belangrijkste stad in de wijnstreek en een ideale uitvalsbasis.
John Sowman, de verantwoordelijke van Babich in Marlborough, is in volle oogst en daarom spreken we met hem af in de wijngaard in de Awatere Valley (de Awatere en de Wairau zijn de belangrijkste rivieren waarlangs de wijngaarden in Marlborough liggen). John is een rustige dertiger die als zeer bekwaam en nauwgezet overkomt; terwijl hij ons door de keurig verzorgde wijngaarden leidt kunnen wij volop vragen stellen. Zo vernemen we dat de Awatere zich in de loop der eeuwen voortdurend verplaatst heeft, omdat hij het vrij poreuze zandstenen talud erodeerde; de rivier liet zo diverse terrassen met 1 meter leem en daaronder kiezel achter, die een ideale bodem blijken voor de wijnbouw.

De Awatere wijngaard

Hij bevestigt ons dat er dit jaar meer regen viel dan anders. Daardoor zijn er wat problemen met botrytis; aangezien de oogst hier machinaal gebeurt bestaat de enige oplossing erin arbeiders vóór de machine uit te sturen om de meest aangetaste druiven te verwijderen, maar dat is toch niet echt nodig gebleken. Bij Babich is de oogst hier relatief normaal qua volume ondanks de voorjaarsvorst, d.w.z. ongeveer 10 ton per ha, wat overeenkomt met 70 hl/ha. Volgens John heeft het weinig zin om te proberen het rendement te verlagen: door meer te snoeien gaat de plant te krachtig groeien en ontwikkelt hij teveel bladeren, wat resulteert in teveel schaduw en als gevolg daarvan een ongewenste stijl en aroma’s (meer groene en onrijpe, grassige aroma’s). Op dit moment zijn de vogels de belagers van de rijpe druiven: met kanonschoten, toeterende motoren en nepvalken worden ze verjaagd.